Sojusz transatlantycki przez wiele lat był sercem europejskiej architektury bezpieczeń-stwa, kluczowej w zarządzaniu kryzysami. Współczesne zagrożenia bezpieczeństwa są poważne i zdaje się, iż niemożliwe do rozwiązania bez skutecznej współpracy transatlanty-ckiej. Jednak wraz z otwarciem nowej ery strategicznej konkurencji z Rosją, dla Sojuszu Pół-nocnoatlantyckiego kreślą się na wschodzie dwa problemy. Po pierwsze nuklearne odstrasza-nie ma niewielką użyteczność w konfliktach XXI wieku, ponieważ parasol atomowy w ra-mach Art. 5 Traktatu Waszyngtońskiego jest nieprzydatny w starciu z taktyką lokalnych szybkich uderzeń o małej intensywności. Po drugie zbrojenia mogą wkrótce w ogóle unie-możliwić siłom NATO dotarcie na wschodni teatr działań, ponieważ broń mająca powstrzy-mać przerzut sił Sojuszu na front jest priorytetem Rosji. Te zmiany obniżyły zdolność NATO do odstraszania i obrony, a w przyszłości mogą również osłabić jej zdolności do obrony państw Europy Środkowo – Wschodniej.
Stąd też celem konferencji jest wymiana poglądów pracowników naukowych i praktyków dotyczących m.in. przeobrażeń geopolitycznych i narastających zagrożeń dla Europy zwłasz-cza państw Europy Środkowo – Wschodniej ze strony Rosji, bezpieczeństwa państw Europy Środkowo – Wschodniej w kontekście sytuacji na Ukrainie, a także niezbędności wzmoc-nienia Sojuszu Północnoatlantyckiego na wschodniej flance.